Mijn verhaal - Patrick

Patrick is floormanager bij een middelgrote onderneming in het midden van Nederland. Hij houdt wel van een geintje. Waarschijnlijk – zo zeggen zijn collega’s – omdat hij op 1 april jarig is. Tijd voor een extreme 1-aprilgrap als cadeau. In verhaalvorm wel te verstaan.  

Bananensplit

Waarom hij de man in het bananenpak meenam, kan Patrick tot op de dag van vandaag niet vertellen. Noem het een vlaag van verstandsverbijstering. Misschien wel nieuwsgierigheid. Want, wat bezielt iemand om in een bananenpak over de weg te lopen?

Het was een regenachtige, grauwe donderdagnamiddag. Patrick had net een uitputtende vergadering achter de rug en reed in zijn Tesla richting A12. Hij was nog steeds erg in zijn nopjes met het bijna geruisloze motorgeluid van deze duurzame bolide. Binnenkort kreeg Patrick zonnepanelen op zijn dak. Nog meer duurzaamheid, stelde hij tevreden vast.

Het was op dat moment dat hij een man in een bananenpak midden op de weg zag lopen. De grote hoeveelheid regen had het pak geen goed gedaan. Wat door moest gaan voor schillen hing er slap en verlept bij. Op de rug van het pak was met veiligheidsspelden een reusachtige Chiquita sticker bevestigd.

De man maakte geen aanstalten van de weg te gaan toen Patrick kwam aanrijden. Misschien was het zijn geruisloze motor gecombineerd met de vallende regen. Patrick minderde snelheid en drukte op de claxon.

De man keek om. De doorweekte schillen van het bananenpak zwaaiden slapjes mee. Lang haar hing in plakkerige laagjes langs het gezicht. Hij strekte zijn arm en stak zijn duim omhoog. Het aloude en universele mag-ik-een-lift-gebaar.

Patrick had kunnen doorrijden. Je weet tenslotte maar nooit; misschien was het wel een loslopende gek. Genoeg redenen te bedenken waarom hij niet zou stoppen. Toch stopte Patrick. “Stap in”, zei hij, nadat hij de deur aan de bijrijderzijde geopend had.
De man glimlachte. “Bedankt, maat. Wat een schijtweer, hè! ” Na veel wringen slaagde hij er in plaats te nemen, de top van zijn bananenpak geplet tegen het dak van de Tesla. Water droop in kleine straaltjes van het pak. Snel greep Patrick een doek om – tevergeefs – zoveel mogelijk van zitting en dashboard te deppen.

“Sorry, voor de nattigheid, gast.” Zijn handen zochten ondertussen naarstig een mogelijkheid de stoel in een wat comfortabelere stand te zetten. “Niet echt geschikt voor gasten zoals ik”, gromde hij.

Patrick had nu al spijt dat hij de man in zijn auto gelaten had. Hij wierp het doorweekte doekje op de achterbank. ‘Thuis eerst maar eens alles droog maken’, nam hij zich in gedachten voor terwijl hij de Tesla weer in beweging zette.
Toen realiseerde Patrick zich dat hij de man niet eens gevraagd had waar hij naar toe wilde. Hij minderde vaart. “Waar moet je eigenlijk naar toe?”

“Shell station Hellevliet.” De man legde zijn armen over elkaar. Er vormde zich een plasje water op zijn schoot. “Een feessie.”
‘Vandaar dat rare pak’, dacht Patrick. De Tesla maakte weer vaart, Ze reden richting oprit A12.

“Je hebt mazzel, daar kom ik langs”, zei Patrick. Weer liet hij een kans schieten om deze kwibus uit de auto te zetten.
“Wel vreemde plek voor een feestje”, merkte Patrick op. “Ach”, antwoordde de man, “ik heb ze wel raarder gehad.”

Het was druk op de snelweg. Patrick moest alle aandacht bij de weg houden. Niet dat hij dat heel erg vond. Nu hij wist waarom deze gast een bananenpak aanhad, was voor hem de kous af. Hoe eerder hij hem kon afleveren bij dat Shell station, hoe beter.
De man hield verder zijn mond. Hij was voornamelijk bezig te proberen de plooien van zijn bananenpak glad te strijken. Tot zijn ergernis zag Patrick dat dat een nog groter waterballet in zijn auto opleverde.

Eindelijk het bord waar hij zo naar uitkeek: afslag Shell station Hellevliet. ‘Mooi’, dacht Patrick.

“Mag ik je nog één ding vragen?”, vroeg de man. Hij wachtte het antwoord van Patrick niet af. “Iemand moet bij binnenkomst nog iets roepen. Maakt het wat echter.”

Patrick schraapte zijn keel. “Nou, ik wilde graag op tijd thuis zijn voor mijn hardlooptraining. Misschien dat je iemand anders kunt vragen?”

“Kom op, joh. Kleine moeite. Je bent mijn mattie, toch?” De toon van de man had iets dwingends. Patrick parkeerde de Tesla bij de ingang van de Shell shop. Na een zware dag als deze had hij niet heel veel zin om de discussie aan te gaan met deze man. Hij stapte uit. “Wat moet ik zeggen dan?”

“O, simpel: ‘Dit is een overval. Als iedereen rustig blijft, maken we er een mooi feestje van’.”
“Wat?” Patrick was helemaal verbouwereerd. Hij had het vast niet goed verstaan. De man herhaalde de zin echter nog een keer. Precies zoals hij het de eerste keer gehoord had.

“Daar doe ik niet aan mee”, zei Patrick en wilde weer in de auto stappen. De man die zich inmiddels uit de Tesla gewrongen had, liep naar hem toe en hield de deur tegen. Klanten die zojuist getankt hadden, keken enigszins verontrust naar Patrick en de bananenman.

“Het is ook niet echt”, siste de man in Patricks oor. “Het is een feestje. Een verrassing voor een medewerker die 10 jaar in dienst is.”

Patrick kalmeerde. Een verrassingsfeestje dus. Hield hij zelf ook wel van; een grapje uithalen.

“Oké”, zei Patrick. “Ik help je daar nog mee, maar daarna ben ik echt weg.”

“Toppie, maatje!” De man greep Patrick vast bij zijn onderarm en stapte met hem de shop van het tankstation binnen. Het doorweekte bananenpak kleefde nat aan Patricks nette blouse. Vanuit zijn ooghoek zag Patrick hoe pompmedewerkers elkaar veelbetekenend aankeken. Sommigen grinnikten ingehouden. In zoverre klopte het verhaal van de bananenman dus.

Eén medewerker had echter niets in de gaten. Het was een potige kerel, Type voetbalhooligan. Tattoos – ‘Forza Utreg!’ – op armen en nek.

Patrick voelde zich een beetje ongemakkelijk. “Nu, mattie!”, seinde de bananenman.

Patrick aarzelde. “Kom op, waar wacht je op?”, fluisterde de man. De collega’s van de hooligan keken verwachtingsvol toe wat Patrick en de bananenman gingen doen.

“Dddddit is een overvvvval”, stotterde Patrick. De rest kreeg hij niet over zijn lippen. Het was nauwelijks verstaanbaar voor de aanwezigen in de tankshop. De hooligan hoorde het wel. “Wel verdomme, niet hier in mijn shop”, brieste hij.

Als ware hij een bowlingbal lanceerde hij zich richting Patrick en de bananenman. De kracht van de impact deed Patrick achterover slaan. Hij hapte naar adem. Het duizelde hem voor de ogen. De bananenman kwakte tegen het rek met de koekjes en snoep, de gehele voorraad in zijn val meenemende.

Met een katachtige sprong zat de hooligan bovenop de bananenman en deelde met zijn vuisten stevige mokerslagen uit. De bananenman gilde verontwaardigd: “Yo, gast. Doe ’s normaal man”. De hooligan had er geen boodschap aan. Met brute kracht pelde hij stukken banaan van het pak.

“Geen politie, schreeuwde hij naar collega’s en omstanders.” En weer daalde een vuist neer op de inmiddels bewusteloze bananenman. “We rekenen zelf wel met ze af.”

Patrick probeerde zich uit de voeten te maken. Toen hij bijna bij de deur was, gingen in de shop alle lichten uit en startte een lasershow. Vanuit de toiletruimte stapte rasartiest Ome Henk op een geïmproviseerd podium. Hij zette een lied in: ‘Halleve Zool Zingt Bananensplit’.

De hooligan liet de bananenman los. Hij probeerde te bevatten wat er gaande was. En begon toen hard te lachen. “Vet, hé!”, schreeuwde hij blij verrast. Zijn collega’s kwamen in polonaise naar hem toe.

Patrick wachtte niet af of ze nog meer verrassingen in petto hadden voor de jubilaris. Hij haastte zich naar buiten, sprong in zijn auto en reed zo snel mogelijk weg. De natte plek in de stoel naast hem een pijnlijke herinnering aan een uit de hand gelopen avontuur.

Even later kwam er toch een glimlach op Patricks gezicht. Enigszins ondeugend. ‘Misschien toch een idee voor een leuke 1-aprilgrap…’

 

Waarom niet anderen laten genieten van dit verhaal? Plaats nu deze tweet:
“Uniek verhaal van EGO Schrijverij. Ben benieuwd wat jullie vinden.” (Tweet dit bericht)

 

Nog geen genoeg? Probeer dan ook deze verhalen:

Stefan

– Evert

– Karel

– Obbe

– Mark

– Renate

Hoe ziet een EGO Schrijverij-boekje er uit?

Voorbeeld van de binnenzijde.
Voorbeeld van de voorzijde.

Door

Motto:
Ieder mens een mooi verhaal